Sommigen bouwen omdat ze moeten overleven. Anderen bouwen omdat ze iets zien wat er nog niet is. Omdat ze kansen hebben en applaus ontvangen nog voor de eerste steen gelegd is.
Terwijl de één zwemt in comfort, zwoegt de ander voor zijn leven. Die strijd dag in dag uit, die teleurstelling, die constante staat van angst, maakt dat ze zeggen: Dit nooit meer!
Misschien werd het leed eerst vuur,
toen richting, toen missie.
Misschien was het hard werken, lange dagen en weinig luxe.
Misschien waren ze niet ambitieus, maar moesten ze de controle nemen in een omgeving die je je vijand niet zou toewensen.
Waar pijn en groei elkaar ontmoeten, is waar de visionair wordt geboren. De vlam die niet uitgeblazen kan worden, is de drang naar overleving, identiteit en eigenaarschap.
Ja, ik heb kansen. Ja, ik zie gaten in de markt.
En ja... ik zeg ook:
Dit nooit meer.
Voor hen zijn woorden slechts verkeer.
Geluiden die reizen door lucht. Vibraties en frequenties.
Maar ik heb zinnen gezien die kapot maken en geen genade kennen.
Ik heb zinnen gezien die iemand langzaam lieten verdwijnen.
Voor hen zijn woorden maar een middel.
Het is zenden en ontvangen, niet meer.
Maar ik denk daar anders over. Ik heb gevoeld wat kille communicatie met je doet en hoe mooie communicatie je kan optillen. Hoe het je kan dragen.
Terwijl kille woorden knagen, zo diep, dat het je de meest duistere gedachten kan geven.
Dus nee,
Dit nooit meer.
Daarom ben ik zo geboeid door mooie, scheppende en helende taal.
Omdat ik het inspirerende gevoel hiervan niet los kan laten.
Daarom onderricht ik communicatie, spreek ik, schrijf ik.
Omdat ik zei; Dit nooit meer.
Daarom ben ik woordkunstenaar. Ben ik poëet.
Omdat er nog zoveel gezegd moet worden.
Want een goed woord is als een sterke boom.
Zijn takken reiken tot in de hemel. Zijn vruchten zijn zoet. En zijn ontvanger wordt gevoed.
En het kwade woord is als een zwakke boom. Zonder enige stabiliteit. Zonder enige harmonie. Zijn grond is uitgeput. En zo ook zijn ontvanger.
Reactie plaatsen
Reacties