De dame van weinig woorden

Misschien was het alleen mijn verbeelding. Misschien bestond ze alleen in mijn hoofd. Ik had haar nooit ontmoet, maar ik keek erg naar haar op. Ik wist niet waarom en ik wist niet wie ze was. Maar ik weet dat ze elegant was, traditioneel, klassiek, rauw, tijdloos. 

Haar aanwezigheid fluisterde en iets in mij antwoordde. Een ziel die decennia lang leek te hebben rondgelopen op aarde. Ze kwam af en toe langs in mijn verbeelding. En zo kon ik een glimp ontvangen van waar ik heen wilde. 

Ik weet nog toen ik een boek las waarvan de hoofdpersoon een zwijgzame jongedame was. Ik vond haar cool en ik wilde haar zijn. Maar zonder enig besef was ik haar al. 

Zonder enig besef had het leven mij al de taal van stilte geleerd.

Het meisje was een middelbare scholier, net als ik toen. Ze sprak zelden. Zelden, net als ik.

‘De dame van weinig woorden,’ is een titel die ik kreeg omdat ik haast niet sprak. ‘Kan ze wel praten?’ Vroegen sommigen. ‘Kan ze wel Nederlands?’ Er was een tijd dat ik voor de tweede keer in mijn leven moest leren praten, maar ja ik kon destijds wel praten. Alsof ik mezelf de belofte had gedaan om altijd net als dat meisje uit het boek te zijn. Om altijd de stilste te zijn in de zaal. En dat ging me moeiteloos af. Ik kon de woorden die ik op een dag uitsprak wel op mijn vingers tellen. 

Maar soms…

Soms was het vermoeiend. Vermoeiend omdat mijn mond vastgeschroefd leek. Vermoeiend omdat ik tot de conclusie kwam dat ik mezelf constant buitensloot.

Maar ook vermoeiend, niet omdat ik haast niet sprak, maar omdat het te luid was in mijn hoofd. 

Er waren zoveel stemmen in mijn hoofd, zoveel gesprekken, zoveel gebeurtenissen. Ik kon je honderd antwoorden geven, maar ze bleven gevangen in mijn keel. Niet uit angst, maar omdat ik dacht: ‘Wat voegt het ook toe? Wat voeg ík ooit toe?’

Mijn stiltes schreeuwden om hulp, maar niemand die ze hoorde. Ik realiseerde me dat niet iedereen de gave heeft om te luisteren naar stemmen die niet spreken.

Want er is een stem die geen woorden gebruikt, dus luister goed. 

Hoe stiller je bent, hoe meer je kan horen. Ik leerde luisteren naar wat niet gezegd werd.

Naar blikken, naar energie, naar woorden die ingeslikt werden. Ik leerde luisteren naar hen die ook onzichtbaar waren. 

En ik ontdekte dat stilte geen leegte is, maar een taal. Een taal voor hen die luisteren. Mensen zeiden me dat ze geen zesde zintuig hebben en niet kunnen ‘ruiken’ hoe anderen zich voelen. Maar ik denk dat ik dat wel heb, ik denk dat ik dat wel kan.

Misschien was ik haar. Misschien ben ik haar. Misschien moet ik haar nog worden.

Zij die met stilte spreekt en met taal raakt. Haar zwijgzaamheid is goud en haar woorden zijn robijnen. 

Ze schittert zonder te verblinden. Haar daden fluisteren waar anderen de noodzaak voelen om te schreeuwen. Een ziel die liever door daden dan door woorden spreekt, maar wanneer woorden nodig zijn, kiest ze ze met de precisie van een dichter en de intentie van een wijze.

Haar woorden zijn schaars, maar als ze spreekt, wegen ze zwaar. En ze spreekt niet zomaar, omdat ze de kracht en vibratie van woorden heeft moeten voelen.

Haar woorden wegen niet meer dan die van anderen, ze wegen alleen anders. Anders omdat ze heeft moeten leren leven in stilte, niet uit trots, maar uit noodzaak.

Ze is hier. Alleen niet meer in mijn verbeelding, maar in de manier waarop ik steeds bedachtzamer met mijn stiltes om ga.

In de manier waarop ik woorden spaar alsof het zeldzame robijnen zijn.

In de manier waarop ik leer spreken zonder stem en waarop ik leer luisteren naar conversaties die andere oren niet durven horen.

Zij is het.

Haar wil ik zijn. En ik hoop, dat op een dag, wanneer de tijd rijp is… ik haar zal ontmoeten.

In de spiegel.