Dit. Nooit. Meer.

Sommigen bouwen omdat ze moeten overleven. Omdat ze moeten ontsnappen en worden naar wie ze opkeken. Omdat ze heel goed weten, dat niemand ze komt redden.

Anderen bouwen omdat ze iets zien wat er nog niet is. Omdat ze kansen hebben, gaten in de markt zien en applaus ontvangen al voor de eerste steen gelegd is. 

Terwijl de één geniet in comfort, zwoegt de ander voor zijn leven. Die strijd dag in dag uit, die machteloosheid, die staat van angst, maken dat ze zeggen: Dit nooit meer! 

Hun pijn werd geen trauma alleen. Nee... het werd eerst vuur, toen richting, toen een missie. Misschien was het hard werken, lange dagen en weinig luxe. 

Misschien waren ze niet ambitieus, maar moesten ze de controle nemen in een omgeving die je je vijand niet zou toewensen. Waar pijn en groei elkaar ontmoeten, is waar de visionair wordt geboren. De vlam die niet uitgeblazen kan worden, is de drang naar overleving, identiteit en eigenaarschap. Hun succes ging nooit om luxe, het gaat om het geven wat ze niet konden krijgen.

De ondernemer geboren uit noodzaak. Lang voordat het bedrijfsplan er was.

Ja, ik heb kansen. Ja, ik zie gaten in de markt. 

En ja... ik zeg ook:

Dit nooit meer.

Voor hen zijn woorden slechts verkeer. Geluiden die reizen door lucht. Vibraties en frequenties.

Maar ik heb zinnen gezien die geen genade kennen. Ik heb zinnen gezien die iemand langzaam kunnen doen verdwijnen.

Of misschien was ik het. Degene die hier langzaam zou verdwijnen. Want elke dag was er een staking in mijn lijf. Elke dag was er een orkaan van angst die raasde door mijn bloed. Een orkaan van woede. Maar mijn mond bleef stil. Mijn lichaam rustig. En mijn gedachten leden. Mijn zelfbeeld was er niet en grenzen waren er alleen voor hen die het echt waard waren. 

Mijn stiltes nam men als vanzelfsprekend. Als dat van een meisje dat niets te zeggen had. Het meisje dat gewoon verlegen was. Niet waard om aan te kijken, niet waard om tegen te praten. Want zelfs aan de eettafel was ik onzichtbaar. Terwijl in werkelijkheid ik probeerde vast te houden wat ik in woorden niet kon dragen.

Voor hen zijn woorden maar een middel.

Het is zenden en ontvangen, niet meer.

Maar ik denk daar anders over. Want ik heb gevoeld wat kille communicatie met je doet en hoe mooie communicatie je kan optillen. Hoe het je kan dragen. Terwijl kille woorden knagen, zo diep, dat het je de meest duistere gedachten kan geven. 

Dus nee,

Dit nooit meer.

Daarom ben ik zo geboeid door mooie, scheppende en helende taal. 

Omdat het me inspireert en de moed geeft verder te gaan.  

Daarom onderricht ik communicatie, spreek ik, schrijf ik. 

Omdat ik heb gezegd: dit nooit meer. Omdat ik dit niemand anders toewens. 

Daarom ben ik woordkunstenaar. Ben ik poëet.

Omdat er nog zoveel gezegd moet worden. Omdat ík nog zoveel te zeggen heb.

Want een goed woord is als een sterke boom. Zijn takken reiken tot in de hemel en zijn vruchten zijn zoet. Zijn sterke wortels, kunnen nog generaties voorzien. 

Terwijl het kwade woord is als een zwakke boom. Zonder enige wortels, enige stabiliteit en enige harmonie.